پرخورى عصبى چیست

 

در بسیاری از موارد پرخوری ریشه ی عصبی و روانی دارد. شدیدترین نوع پرخوری، پرخوری عصبی ( بولیمیا ) است. بعضی افراد از روی عادت در زمان هایی که نگران هستند یا اضطراب دارند به پرخوری روی می آورند.
افراد مبتلا به پرخوری عصبی هیچ گونه کنترلی روی غذا خوردن ندارند. حتی ممکن است ضعف اراده ی این افراد در حدی باشد که روی سایر زمینه های رفتاری خود هم کنترل نداشته باشند. مثلاً نتوانند خشم خود را کنترل کنند و یا به سیگار و مواد مخدر روی آورند. این افراد در کودکی وابستگی بیش از حدی به والدین ( به خصوص مادر ) دارند. به عبارتی پر خوری این افراد ممکن است واکنشی باشد به جدا شدن از مادر.
فرد مبتلا به پرخوری عصبی، دوره هایی از پرخوری وسواس گونه دارد که طی آن سعی می کند در مدتی کوتاه، حجم زیادی از غذا را سریع بخورد ( بیش تر از معمول ) و اغلب تا حدی پرخوری را ادامه می دهد که دچار دل درد و یا تهوع و استفراغ می شود. این بیماران معمولاً غذاها را نمی جوند و گاهی برای جبران پرخوری ( مانند بی اشتهایی عصبی ) به طور ارادی استفراغ می کنند و یا از ملین ها و تهوع آورها و یا داروهای مُدِر استفاده می نمایند. تفاوت عمده ی این حالت با بی اشتهایی عصبی آن است که افراد دچار پرخوری عصبی کاهش وزن پیدا نمی کنند و اغلب وزن آن ها در حد طبیعی است. آن ها حتی ممکن است با وجود ترس از چاقی، دچار چاقی شوند. به همین دلیل در مواردی برای کنترل وزن از روزه گرفتن و ورزش های سنگین استفاده می کنند و یا ساعات متمادی به ورزش می پردازند. این افراد وضعیت متعادل تری دارند و کم تر دچار اضطراب می شوند.
این افراد به دنبال هر بار پرخوری دچار یأس و افسردگی و پشیمانی می شوند ولی بعد از چند ساعت مجدداً به پرخوری روی می آورند.
آن ها معمولاً غذاهای شیرین و نرم مانند کیک و شیرینی را زیاد می خورند که کالری زیادی هم دارد. بعضی از این بیماران غذاهای حجیم را ترجیح می دهند. اغلب در خلوت و تنهایی اقدام به پرخوری نموده و نشانه های آن را پنهان می کنند. مثلاً ظرف غذا را پنهان یا تمیز می نمایند و پوست شکلات ها را قایم می کنند. این افراد به علت استفراغ و مصرف ملین و مُدِر ممکن است دچار کاهش پتاسیم و کلرورمنیزیم سرم و یا آلکالوز و افزایش آمیلاز شوند. مشکلات گوارشی در این افراد شایع است.
بعضی بیماری های مغزی هم ممکن است همراه با پرخوری باشند، مانند:
– صرع های اپیزودیک ( دوره ای )
– بعضی تومورهای مغزی
– سندرم کلین – لوین و کلاور – بوکی که علاوه بر پرخوری پرخوابی هم به همراه دارد.
درمان پرخوری عصبی چیست؟
روان درمانی های منظم و طولانی مدت توسط یک روان شناس بالینی با تجربه اساس درمان پرخوری عصبی است. مبتلایان به این اختلال در موارد نادری نیاز به بستری شدن دارند، ولی معمولاً درمان سرپایی کفایت می کند. در روان درمانی از روش های شناختی- رفتاری استفاده می شود. گاهی روان درمانی های عمیق مفید است و فرد حداقل ۶ ماه باید تحت این نوع درمان قرار گیرد.
به طور کلی باید انتقادات اطرافیان از این گونه بیماران، به ویژه در زمینه ی خوردن کاهش یابد. انتقاداتی مانند اصرار به غذا خوردن یا ایراد گرفتن از نحوه ی غذا خوردن آن ها، یا چرایی در مورد نوع مواد غذایی، زمان مصرف غذا، چگونگی صرف غذا، انتقاد از لاغری یا چاقی و بدشکلی. این ها مواردی هستند که باید تا حد ممکن حذف گردند. فرد به فعالیت های هنری، ورزشی، تحصیلی و اجتماعی تشویق شود، در منزل تنها نماند و سعی شود در تمام طول شبانه روز حداقل یک نفر با وی همراه باشد.
در صورت وجود اضطراب و افسردگی، فرد باید تحت نظر روان پزشک درمان شود. حتی اگر افسردگی هم وجود نداشته باشد، مصرف داروهای ضد افسردگی در درمان این اختلال مفید است. از مصرف داروهای ملین و تهوع آورو دیورتیک ( مدر ) باید اجتناب گردد.
منبع مقاله :
عطاری، عباس؛ (۱۳۸۷)، اختلالات تغذیه ای (مشکلات رفتاری تغذیه در کودکان)، تهران: نشر قطره، چاپ اول

About خالقی

مدیر و صاحب امتیاز سایت زنان توانمند، هیپنوتیزور،دکترای تخصصی روانشناسی ،مدرس دانشگاه ،عضو انجمن علمی هیپنوتیزم آمریکا ،دارای مدرک مسترینگ اریکسونی و عضوانجمن روانشناسی سلامت وعضو انجمن روانشناسی اجتماعی ،عضو انجمن روانشناسی ایران ، نویسنده ی کتاب تاثیر شادمانی و آرمیدگی در اختلالات جنسی ،محقق در زمینه ی شادمانی درونی هشیاری حضور،معنویت درمانی ویوگادرمانی،مربی یوگاو مربی یوگای خنده ودارای چندین سال سابقه ی مدیریت گروه درمانی و توانمند کردن زنان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *