سکوت

سه تجربه ى تأييدكننده مراقبه وجود دارد كه مى توان آن را
مورد بررسى قرار داد. اولين تجربه آن است كه وقتى كسى به
مرحله ى سكوت وارد مى شود، عالم وجود در دره قرار مى گيرد و
صداى انسانها گويى از مسافت بسيار دورى به گوش مى رسد.
هر صدايى با وضوح كامل ولى همچون انعكاس صدا در دره
شنيده مى شود. انسان هميشه مى تواند صداى آنها را بشنود ولى
هرگز صداى خود را نمى شنود. اين مرحله راحضور تمام هستى در دره
مى خوانند”.

به محض اينكه شخص آرام مى گيرد، نورِ چشمانش درخشانتر
مى شود. گويى او در ابر بوده است. اگر چشمانش را باز كرده و بدنش را جستجو كند، آن را نمىيابد. اين مرحله را “نورانى شدن
اتاق تاريك” مى خوانند. همه چيز در بيرون و درون به طور
يكسان نورانى مىشود؛ اين علامت بسيار خوب و مطلوبى است.
نشانه ى دوم اين است كه: اتاق تاريك، نورانى مى شود.

و يا وقتى كسى در سكوت مستقر مى شود، بدن فيزيكى اش مانند
پشم و ابريشم كاملاً درخشان مىگردد، در آن حالت، نشستن
برايش مشكل است، گويى به سمت بالا كشيده مىشود اين
تجربه را “بازگشت روح و لمس آسمان” مى خوانند. و به مرور
شخص احساس مى كند واقعاً در هوا شناور شده و به سمت بالا
كشيده مىشود.
سومين علامت: “بازگشت روح و لمس آسمان” است…..

قبل از هر چيز بايد بدانيد كه اين خداوند است كه شما را در موقعيت
خاصى قرار مىدهد. بنابراين، نبايد آن را رد كنيد، زيرا فرصتى است
براى رشد و پيشرفت شما. اگر درصدد فرار برآييد امكان رشد را از
خود مىگيريد. كسانى كه براى زندگى به غارهاى هيماليا مىروند،
بسيار به آن محيط وابسته شده و پيشرفتشان متوقف مىشود. آنها
كودك باقى مانده و رشد نمىكنند. و اگر آنها را به ميان مردم
بياوريد، آشفته مىشوند و نمىتوانند آن را تحمل كنند.

لائوتسو مى گويد: “زمانى كه موفقيتى تدريجى در چرخش
نور ايجاد شد، انسان نبايد از انجام اشتغالات معمول خود سرباز
زند”.

برگرفته از :حکمت تائو

(ل.آ)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *