زن

جبران خلیل جبران

دل زن با زمان دگرگون نمی شود و با فصلها تغییر نمی یابد.
قلب زن بسیار جان می کند، اما نمی میرد.
دل زن به جهانی می ماند که انسان آن را میدان جنگ و قربانگاه می سازد و درختانش را از جای می کند و سبزه هایش را می سوزاند و صخره هایش را خون آلود می سازد و در خاکش استخوان و جمجمه می کارد. اما او آرام و بی حرکت و مطمئن باقی می ماند و تا پایان هستی بهار در آن بهار است و پاییز، پاییز.

(ل . آ )

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *