عشق

عشق هرگز به مرگ طبیعی نمی میرد.از غفلت میمیرد و از وانهادگی.از بی بصیرتی می میرد و از لاقیدی، و از اینکه وجودش مسلم فرض شود.آنچه مورد غفلت قرار می دهیم ، غالبا تهدید آمیز تر از اشتباهی است که مرتکب می شویم. سرانجام عشق از فرسودگی می میرد ، از اینکه تغذیه نگردد. ما آنگونه که عاشق می شویم ، به معنای واقعی از عشق فارغ نمی شویم. عشق وقتی می میرد که یک یا دو طرف از آن غافل شوند ، و از احیا کردنش و دوباره کمال بخشیدنش باز مانند. عشق ، مثل هر چیز زنده و پویا ،برای رستگاری تلاش می طلبد.(لئوبوسکالیا)

( ل . آ )

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *